De kunstenaar Erik van Lieshout was gisteravond de vijfde zomeergast dit jaar. Ik heb de hele avond gekeken. Wat een goed teken is. Ik begreep geen jota van die man en ik bleef maar kijken of ik ergens een aanknopingspunt kon vinden om te begrijpen wat die man zegt…. dat is niet gekomen. Ik denk dan: niet zo gek ook, ik ben geen kunstenaar dit soort gedachtesprongen hebben kunstenaars, daarom zijn ze kunstenaar. Aan de andere kant had ik soms het idee naar een man met ernstige psychische kwetsbaarheden te kijken of een verstandelijke beperking.

Het woord 'JA' is het woord van de avond, hij zei in principe op alles ja, als NSJ hem een vraag stelde. Maar gaandeweg kwam er dan weer een ander antwoord, het ging van hot naar her en eigenlijk kon hij niet verwoorden (of wist hij het niet) waarom hij iets vind. Het is goed. Punt. Waarom? Het is gewoon goed. Dat werk. Ik snap dat niet. Ik heb geen enkel idee wat zijn werk is (behalve de tekening die ophing, 30.000 euro… my goodness, maar wel mooi), wat de beweegredenen achter zijn werk zijn, wat hij wil… Wil hij een vaag beeld van zichzelf neerzetten, of is hij zo vaag?

Dat vind ik intrigerend. En…. het zet me aan het denken over kunst. Wat is kunst? Wanneer wel en wanneer niet? Welke rol vervult kunst in de maatschappij? Mijn antwoord: meerdere rollen en afhankelijk van de context. Hij liet een stukje zien van een regisseur uit Duitsland (vorig jaar op 21 augustus overleden) waarvan ik de naam niet meer weet (en ook niet terug te vinden is op de site) die asielzoekers in een container midden in Wenen zette met het Big Brother idee dat men ze weg mocht stemmen. In de tijd dat Haider de eerste keer in het parlement plaats nam; de Wilders (man met gele haar zoals Erik dat zei) van Oostenrijk. Briljant vind ik dat. Dat vind ik kunst; kunst om te confronteren, kunst om een spiegel voor te houden, kunst om te veranderen. Maar Boticelli en Mucha (beiden persoonlijk favoriete kunstenaars) vind ik ook kunst. Die doen dat niet, dat confronteren… dat is meer esthetisch.

NSJ beantwoorde ook vragen, behalve toen Erik hem vroeg of hij in therapie is geweest (dus wel). Ik blijf NSJ niks vinden, maar dit jaar is hij echt een stuk beter te pruimen dan het vorige jaar….

Zojuist een gesprek gehad met een 'directeur' van een klein IT ontwikkelbureau voor producten en diensten op het gebied van eHealth. Niet gericht op werk, maar op participatie in een podium betreffende ontwikkelingen op het gebied van eHealth  voor mensen met psychische kwetsbaarheden ten aanzien van persoonlijkheidsstoornissen (PS). Dit vanuit Stichting Borderline. Maar natuurlijk ook omdat mijn persoonlijke interesse daarnaar uit gaat en ik inmiddels zowel praktisch, theoretisch, als wetenschappelijke ervaring heb op dit gebied.

Binnen het podium wordt gekeken naar eHealth ontwikkelingen en waarbij het belangrijkste aspect is onderzoeksdesigns te ontwikkelen of bijeenkomsten daarover te organiseren over hoe innovaties op dit terrein gemeten kunnen worden. Waarbij mijn participatie zal zijn om vanuit een cliëntenperspectief mee te denken en te kijken. En alhoewel ik geen persoonlijkheidsstoornis heb, mag ik met mijn cliëntenervaring, mijn kritische blik, en visie wel zeggen dat ik een stem kan vertegenwoordigen van cliënten.

Maar……. wat nog interessanter is, is de mogelijkheden die zich direct ontwikkelen in mijn hoofd om mijn promotie daaraan te koppelen. Ideeën heb ik wel, het concretiseren daarvan is, helaas, een ander verhaal. Wat deze Frank beoogd, zijn visie, en zijn ervaringen in samenwerking met het podium, lijken erg in lijn te liggen op het gebied waarop ik zou willen promoveren. Enerzijds het sociale marketingsaspect in de vorm van wensen en de context van cliënten met psychische kwetsbaarheden op het gebied van PS. Anderzijds een onderzoeksdesign ontwikkelen en uitvoeren vanuit cliëntenperspectief.

Gelukkig weet ik ook dat theorie en praktijk, m.n. in de zorg, vaak verder uit elkaar liggen dan wenselijk is en moet ik eerst nog zien dan geloven of er daadwerkelijk iets van de grond kan komen bij zo'n podium. Ik ga in ieder geval aanwezig zijn bij de eerst volgende bijeenkomst en eens bekijken in welke mate ze concreet zijn. Of ik, vanuit mijn bestuursfunctie een bijdrage kan leveren en daar de zin van in zie, en of er mogelijkheden liggen om vandaar uit (netwerk) een promotievoorstel te gaan schrijven en voet aan de de grond te krijgen….

Lilian Gonçalves-Ho Kang You

was gisteravond de vierde zomergast van NSJ. Een vriend van mij sms'te mij dat hij haar snerpe stem niet trok. Die stem is mij niet opgevallen…. echter haar verhaal over Suriname, is al te vaak en te veel verteld. Wat niets afdoet aan het belang voor haar persoonlijk. Het gevolg is dat mijn interesse niet vast gehouden werd. Net als vorige week, heb ik de eerste twee uur weinig gezien, het laatste uur wat meer. Maar ik werd niet echt geboeid. Al vond ik haar wel prettig overkomen.

NSJ komt dit jaar, wat mij betreft, prettiger over dan het vorige jaar. Misschien heeft hij geleerd, misschien raak ik aan hem gewend?

Gisteravond was Step Vaessen aan de beurt. Ik zal eerlijk bekennen, ik had nog nooit van haar gehoord. De eerste anderhalf uur heb ik grotendeels gemist omdat het gesprek mij echt niet kon boeien. Ik zag een enorm zenuwachtige vrouw aan de tafel zitten, waar het ongemak vanaf schreeuwde en de NSJ die zich lekker voelde. Eindelijk kon hij eens leiding nemen…. wat hij dan overigens (voor de kleine stukjes die ik zag) best aardig deed. Natuurlijk nog geen diepgang, maar wel een losse NSJ die ik zag. Voor 't eerst.

Maar zo rond een uurtje of tien toen ze sprak over het verlies van haar ex man, werd ze losser. Haar houding veranderde, haar blik, haar bewegingen….. en NSJ werd rustiger, zoals ik van hem gewend ben. Natuurlijk ging hij weer niet doorvragen (hij is simpelweg niet bekend met het concept doorvragen, denk ik) en hij voelde zich duidelijk aangetrokken door deze dame. Maar omdat ze wat losser kwam, werd ik geïnteresseerd. De fragmenten die ze liet zien, vond ik niet erg aansprekend, maar haar verhaal over wat zij mee gemaakt heeft in haar persoonlijke- en werkleven, kon mij wel raken. Ik werd nieuwsgierig naar haar. Hoe kon een vrouw die zichzelf zo presenteert bij zomergasten, een anchorwoman van Al Jazeera worden? Dat interesseert mij nog, want ik heb er geen antwoord op gekregen.

Ik heb ook de film gekeken. Waar ik ook alle lof niet zo van begreep. Ik heb vaak begrip voor mensen die zichzelf suïcideren, maar niet voor Ian Curtis. Althans niet zoals Anton Corbijn hem portredeerde. Ik zag een verwende, diep ongelukkige jongen waarvan ik dacht: die moet eens een schop onder zijn hol. Ik zal het wel niet begrepen hebben. En zoals Corbijn de film gemaakt heeft, blijf je als kijker constant buitenstaander, op geen enkele manier kan de kijker zich identificeren met Ian Curtis, jammer. Maar dit zal we een bewuste keuze geweest zijn, waar ik een andere smaak in heb.

Afgelopen zondag was Dick Swaab, de hersenonderzoeker, aan de beurt bij zomergasten. Een hele andere avond dan met Marc Marie. Waar Marc Marie warm, zacht, en kwetsbaar durft te zijn, is Dick Swaab dit niet. Wel een hele prettige man. Althans zo kwam hij op mij over, maar heel erg cognitief. Dat kan ook niet anders als hersenonderzoeker. Eigenlijk ben ik niet veel meer te weten gekomen over de man Dick Swaab, wat zijn drijfveren zijn, zijn passies, waarom hersenonderzoeker en geen gyneacologie, zoals zijn vader, bijvoorbeeld?

Het is nu bijna twee dagen later en ik weet niet veel meer van wat er zondagavond voorbij gekomen is, zal wel met mijn geheugen te maken hebben dat toch al selectief is… Gelukkig zijn er websites, zo ook één van zomergasten zelf, en zodoende kan ik terug halen dat ik de film 'Doubt' heel graag zou willen zien… nu een kwestie van onthouden…;-)

En NSJ (Nationale Sul Jelle) kwam ook wat beter uit de verf, ik vermoed omdat hij zelf ook zo cognitief is. Wat ik ook wel grappig vond was dat hij duidelijk onder de indruk was van degene die met hem aan tafel zat en op het moment dat onderzoek van Dick Swaab besproken werd,  NSJ overging van tutoyeren naar vousvoyeren….

Gisteravond was Marc Marie de eerste van de zes zomergasten dit jaar. In het vorige blog schreef ik nog dat ik twijfelde of ik ging kijken omdat Jelle Sul Cortsius de gespreksleider is, but i gave it a try…. and thank God i did .

Wat een te fijne man is Marc Marie zeg, zo authentiek. Als ik er ergens voor in katzwijm val is het wel authenticiteit. Voor de mensen die dachten een avond vol lachen te krijgen, die zijn teleurgesteld. Mijn verwachting was laag, niet door Marc Marie maar door onze Nationale Sul Jelle. Maar…… ik moet zeggen als hij zo'n zacht en warm persoon tegenover zich heeft, dan komt onze NSJ ook een stukje beter uit de verf. Zoals Marc Marie zelf meerdere malen ook zei (en terecht!) het is een gesprek tussen hen beiden, waar ze allebei onderdeel van uit maken. Marc Marie liet mooie kwetsbare kanten zien, en hij vraag dat ook van zijn gesprekspartner…… zoals dat 'normaal' is in een gesprek, vind ik in ieder geval. NSJ werd wat zachter en liet een klein beetje van zichzelf zien, er ontstond meer een gesprek… dan een vraag-antwoord spel. Als de vrager dan nog de goede vragen op de juiste momenten weet te stellen…. maar daar is NSJ geen ster in…. nu had ik er minder last van, omdat het meer een gesprek werd en Marc Marie zo authentiek over komt. Fijn!

Laat ik nu NSJ niet te veel afbranden dat is niet in lijn met Marc Marie zijn visie en daarbij NSJ is het ook niet waard…

Meer info over gisteravond vind je hier.

Als sinds ik gestudeerd heb in Utrecht, wil ik naar Utrecht verhuizen. Utrecht is mijn meest favoriete stad van Nederland, in ieder geval van de steden die ik ken. Toen ik dus daar studeerde, inmiddels tien jaar geleden, heb ik mij ook ingeschreven bij woningnet. De coöperatie voor sociale woningbouw. En al die tien jaar heb ik mijn inschrijving verlengd… want ik wist maar nooit hoe het balletje kon rollen…..

Nu ik weer afgestudeerd ben en druk aan het solliciteren ben, in Utrecht, ben ik mij echt eens gaan verdiepen in de andere 'eisen' die de gemeente Utrecht stelt. Dat zijn er nogal wat. Je komt Utrecht 'als buitenstaander' niet zomaar in. Ik wist al dat je minimaal zeven jaar ingeschreven moet staan en economisch gebonden moet zijn. Nu is economische gebondenheid niet de enige mogelijkheid; als je er studeert meer dan 19 uur per week, of als je al langer dan zes maanden er woont, of als je echt heel zielig bent (psychisch of economisch gezien) mag je Utrecht in en anders NIET.

Ik moet dus economisch gebonden zijn. Dus, ik zoek naar een baan aldaar. Ik was al een tijd van plan om eens naar de overige, en dan met name de financiële, restricties te kijken en vandaag heb ik dat (eindelijk) gedaan. En jawel hoor! Door de nieuwe wetgeving is wonen in Utrecht voor mij passé! Ik ben allesbehalve een grootverdiener (sterker nog ik heb nu helemaal geen inkomen tot eind augustus), maar als ik een baan zou vinden is dat altijd te veel geld. Oftewel ik zit dan boven de 32000 euro grens op jaarbasis, niet veel, maar ik zal er wel boven zitten….. Einde verhaal Utrecht voor mij. En daar heb ik goed de pest in!

Wanneer kom ik de stad waar ik mijn hele leven al woon in godesnaam eens uit?

Ik ben 'lid' van de zomergasten update. Dan krijg je vlak voor de officiële bekendmaking van wie de zomergasten zijn dit jaar, te zien wie ze zijn. Ik had dus al een poos geleden gezien dat Marc-Marie Huijbregts komende zondag aan de beurt is.  Verder had ik geen aandacht besteed aan wie de gespreksleider is. Zie ik net dat Jelle Brandts Cortsius weer (net als vorig jaar) de presentator is….. Als er iets is wat die man niet kan, is het zomergasten presenteren. Ik heb werkelijk waar nog nooit zo'n slechte gespreksleider mee gemaakt. En ik was niet de enige…. er is veel over geschreven vorig jaar over hoe abominabel slecht hij het wel niet deed…. en toch…. Peter van Ingen, heeft wederom voor deze kruk in gesprekken leiden gekozen… misschien omdat het zo veel stof deed opwaaien?

Ik betwijfel nu serieus of ik wel ga kijken…..

In deze video van 15 minuten, en deze 15 minuten zijn veel sneller voorbij dan je denkt!, vertelt Jan Marijnissen over het ontstaan van Europa tot de dag vandaag. Wel vanuit een SP standpunt natuurlijk….. Een leuk getekend filmpje en een beetje geschiedenisles kan ook geen kwaad toch?

Morgen om 09.30 is het zover, dan mag ik mijn afstudeeronderzoek verdedigen. Ik weet het stelt niet zo veel voor, immmers als je mag verdedigen heb je het sowieso al gehaald….. Maar toch…. Ik heb bijna twee dagen gespendeerd aan de presentatie die ik houden ga. Ik ga niet mijn hele scriptie in een presentatie van 10 minuten proppen, daarbij komt ze hebben de scriptie toch al gelezen (of niet, maar dat is dan hun probleem, niet de mijne)…. ik heb gekozen om een meer overstijgend onderwerp te kiezen waarbij ik nog iets 'nieuws' introduceer ook. M.a.w. een onderwerp dat ik niet in mijn scriptie besproken wordt: empowerment. En ik heb een thema: vogels. Met foto's van vogels (verschillende vogels in verschillende situaties) wil ik het overstijgende element aanduiden: context.

Ben ik zenuwachtig? Nee. Ga ik dat worden? Waarschijnlijk ook niet, omdat ik dat soort gevoelens meestal niet toe laat. Ben ik er mee bezig? Ja! Heel veel. Dus dat zal wel duiden op verstopte zenuwen…